یاد روزهای خوب

memoire — Fri, 15 Aug 2008 01:38:18 GMT

سفر هر چقدر هم طولانی، تمام شدنی است. اینکه در کاشانه ات مسافر باشی، تلخ است.

من برگشتم به خانه. به خانه و زندگی که دوست دارم. در را که باز کردم، بوی چوب و سکوت خانه مرا گرفت. دختر را آرام بردم در تختخوابش خواباندم که سه ماهی بود بدون استفاده مانده بود. همه اتاق ها را سر زدم. همه چیز سر جای خودش بود، البته بسیار بسیار مرتب تر از آنچیزیکه ترک کرده بودم :) بعد از من فرشته ای خانه مرتب کرده بود :)

زیبایی پاریس و غنای آن از نظر آثار و بناهای تاریخی عجیب و غیر منتظره نیست. همه ما کمابیش از عروس شهرهای جهان چیزی شنیده ایم. اما از نزدیک دیدنش حس عجیبی است. شهر مدرنی که مردمانی دارد، شهروندانی و اینقدر قشنگ و تمیز و دیدنی است. محض خالی نبودن عریضه حتی یک آشغال روی زمین ندیدم. پیاده روی عریض و پر درخت شانزه لیزه مرا یاد موتور سوارها و حتی راننده های محترم خودمان انداخت، شک ندارم همچین پیاده رویی در تهران سواره رو میشد به جای پیاده رو...

میدونستین اول که برج ایفل رو ساختن، کلی اعتراض و بحث سرش بوده و حتی پیشنهاد که خرابش کنن چون با اون ظاهر فلزی اش به نظر بدون تناسب میومده با باقی آثار معظم شهر که حالت سنتی و اصیل داره؟

قسمت ایران در لوور دیدنی است. خیلی دیدنی اما واقعا نسبت به باقی تمدن ها بسیار کوچک است و از همه مهم تر فقط دوران کوتاه پادشاهی کوروش تا داریوش سوم را دربرمیگیرد. قسمت مصر حداقل ۵ برابر بزرگ تر و غنی تر است... و از حق نگذریم دیدنی تر. سهمشان حداقل اگر در تمدن بشری نباشد در موزه لوور خیلی بیشتر از ماست :)

دقت کرده بودین، تابلوی لبخند ژکوند ابرو و مژه نداره؟ :) دو تا بحث هست، یکی اینکه تموم نشده است و دیگه اینکه به خاطر ابهام کلی که تابلو داره این قضیه هم جزو علامت سوال های تابلو به قصد به این شکل مونده... دیگه اینکه سه لایه است و لایه زیرینش داره خراب میشه و محو میشه! :} برام سوال بود که ویژگی این تابلو چیه پیش اینهمه آثار که معروف ترین نقاشی دنیا است... جواب اینکه از معدود تابلوهایی است که نیم تنه است و بر عکس باقی آثار در اون زمان تمرکز روی عضلات و خلاصه بدن و ژست های بدن نیست بلکه صرفا روی صورت متمرکز شده و لبخند محسوسی که داره. نکته دیگه اینکه تابلو پر از تناقضاته و سوال های بی جواب مثلا این تصویر مال یک فرد مشخص که زن شوهر داری بوده هست اما حلقه دست زنه نیست :) دیگه اینکه حالت چهره زن جوری کشیده شده که از طرفی خیلی موقره از طرف دیگه نگاهش حالت مثبت داره... ولی نهایتا مهم ترین قضیه همون لبخنده که تحقیقات خیلی زیادی روش شده... که ببینن این لبخند رو نقاش رو لب کشیده یا چشم یا عضلات صورت... چون مثلا لب ژکوند شبیه به لب های نقاشی شده دیگه هست که لبخند هم نمیزنن.... خلاصه ایجوریا :) این هم عکسش :) http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/85/Mona_Lisa.jpeg

ویکتور هگو وقتی زنده بوده اسم خیابونی که هتلی که توش زندگی میکرده اونجا بوده، ویکتور هگو بوده. یک بار انتشارات بهش نامه نوشته، آدرس رو اینجوری زده: به ویکتور هگو در خیابان و هتل خودش :) نامه رسیده به دستش :)

۲۴ مرداد تولدت بود ... بدون تو زندگی خیلی متفاوت میبود. خیلی... تصورش برام سخته. برام خیلی با ارزشه وجودت. و امروز... تولدت مبارک.

به خاطر وضعیت اسف بار شهر نازنین تهران که امسال دیدم واقعا غصه میخورم....

...

memoire — Sat, 26 Jul 2008 21:39:18 GMT

تهران که هستم حرفی برای گفتن ندارم. دلتنگی هم نیست که از وجودم بخزد لابلای انگشتانم و بیاید کلمه شود روی صفحه مونیتور...
سکوت میشوم و نگاه و یاد و خاطره... اینها میشود زندگی ام.

گرانی تهران بیداد میکند. تهران در مرز انفجار است. از ترافیک, از بینظمی, از شلوغی پمپ بنزین ها... از بیکاری و بی سرانجامی کارها... به شهردار قدیم و رییس دولت جدید باید مدال افتخار داد بابت این شهر زیبا.

مرخصی ام را دوباره تمدید کردم... نشد. یعنی نشد که دلم را راضی کنم... فکر کردم از حداکثر امکانات قانونی ام فعلا استفاده کنم تا این دخترکم را خودم نگه دارم... :) حالا 6 ماه بیشتز با هم خواهیم بود خانم خانم ها :)

کندوان آذربایجان رفته اید؟ نزدیک تبریز. روستایی از توابع اسکو :) بس دیدنی است.
http://www.anvari.org/cols/Kandovan.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Kandovan

اینجور جاها که آدم میره دوباره یاد کانادایی ها و ایرانی ها میافته. یاد انگلیسی زبان ها و فارسی زبان ها... یاد مدرن ها - متمدن ها و خودمون ...
اونجا خونه یک آجودان انگلیسی که یه زمانی یه جایی زندگی کرده میشه یه موزه و هتل و کلی تبلیغ و تعریف که بیاین ماه عسلتون رو بگذرونین اینجا...
این روستای کندوان ( که مطمینم مشابهش تو ایران کم نیست ) حداقل تبلیغات هم درباره اش نمیشه که حداقل خود ایرانی ها بیان ببینند ....

خسرو شکیبایی هم فوت کرد.

حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست		باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست
از دل و جان شرف صحبت جانان غرض است		غرض این است وگرنه دل و جان این همه نیست
منت سدره و طوبی ز پی سایه مکش		که چو خوش بنگری ای سرو روان این همه نیست
دولت آن است که بی خون دل آید به کنار		ور نه با سعی و عمل باغ جنان این همه نیست
پنج روزی که در این مرحله مهلت داری		خوش بیاسای زمانی که زمان این همه نیست
بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی		فرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیست
زاهد ایمن مشو از بازی غیرت زنهار		که ره از صومعه تا دیر مغان این همه نیست
دردمندی من سوخته زار و نزار		ظاهرا حاجت تقریر و بیان این همه نیست
نام حافظ رقم نیک پذیرفت ولی		پیش رندان رقم سود و زیان این همه نیست

روحش شاد....

memoire — Sat, 21 Jun 2008 19:45:10 GMT

سایه روشن ها را پاک میکنم. از تاریکی خودم را میکشم بیرون... صدا ها همه آشنا هستند... رنگ و بوی همیشگی را به خود میپسندم. در شلوغی شهری که در آن بزرگ شدم، خودم را گم نمیکنم. کودکم را در همه بینظمی و آشوب شهر آرام در آغوشم تاب میدهم... شب به درازا میکشد و دخترم میخوابد... در شهری که دوستش دارم.

محک تنها مورد امیدوار کننده مدیریت ایرانی است که میشناسم. جشنواره سیب زمینی اش رفتین؟ خیلی خوشمزه بود :)

آلبوم های قدیمی را نگاه میکنم. حالا دیگر این عکس ها واقعا قدیمی اند. عکس های خود من هستند ولی قدیمی شده اند. کودکی که انتهای راهرو طولانی با موکت آبی رنگ ایستاده و خواهرش با شادی به او میخندد حالا مادر شده.

در لابلای عکس ها دختر خودم را میبینم. میبینم که بزرگ میشود، برای خودش خانمی میشود و روزی کودکی خواهد داشت. فقط آن زمان است که شاید بفهمد چقدر حاضرم جانم را فدایش کنم.

memoire — Tue, 20 May 2008 00:16:03 GMT

بغلت که کردم، جثه ظریف و کوچکت را فشردم و دیدم همانی هستی که همیشه این سال ها بودی... چند قدم آمدم عقب تا چهره خندان و موهای تابدارت برایم دست تکان دهند ... خندیدی، چمدانت را دست گرفتی و رفتی...

یادت هست؟ میرفتیم باغ. دخترهای کوچکی بودیم... آستر شب که روی باغ کشیده میشد با زوزوی سگ ها و صدای باد و دوری از خانه، ما خودمان را میکشیدیم زیر گرمای روکشی که تا زیر گردنمان بالا آمده بود... چشم ها را نبسته سوار کشتی بودیم که در دریای طوفانی باید آن را هدایت میکردیم :) یادت نرفته میدانم... در رویای شیرین شب های ما، خودمان بودیم و کودکان کوچک تر از ما که باید آن ها را هم نگهداری میکردیم... هیچ سفر و طوفانی با تو پایان تلخی نداشت، صبح زود تر از روشنی باغ می آمد، در خاطر ما... سفر ما با سرما و باران در تاریکی اتاق تمام میشد و به سرمنزل سلامت میرسیدیم... آن روزها، آن شب ها، هیچوقت فکر نمیکردیم موجی که بر آن سوار شده ایم، بعد از روزها و ثانیه ها ما را برساند به اینجا. به این نقطه، به این لحظه ها. به این شهر. که تو بیایی... کودکم را در آغوش بگیری، برایش لباس های رنگین بگیری و سخنان شیرین بگویی... ما میخندیم، به تلخی ، به گرمی و به عشق... تو میروی، پس از یک سفر کوتاه به راهی طولانی. وقتی میروی مثل همیشه دلتنگت میشوم...

این سایت رو برین : http://www.jollyjumper.com/index.aspx

بچه هه رو میبینین سوار یه تابه میپره بالا پایین؟ این تابه از اون طراحی های خیلی جالبه که بچه های سه ماهه هم میشه سوارش بشن. بچه یک ساعتی سوار این تاب کیف میکنه. فرمش به این صورته که نوک پای بچه باید با زمین تماس پیدا کنه و تاب با یه فنر قوی به میله بالا وصل شده... بچه یه فضار کوچیک که وارد میکنه کلی میره بالا و میاد پایین. عشقی میکنن بچه ها با این تابه :))

گردباد

memoire — Thu, 15 May 2008 20:27:18 GMT

...

وقتی طوفان شد، بچه ام رو سفت بغل کردم... درست نمیفهمیدم چی داره پیش میاد، مثل خواب بود. یا کابوس... وقتی گردباد رفت، من مونده بودم با دنیای پریشان، دخترم مثل همیشه میخندید...

حالا، من هنوز شب ها با ترس از خواب پا میشم... آروم میرم تو اتاقش... سرم رو میگیرم رو صورتش... نفسش که میخوره رو صورت من، تو خواب هم میخنده... :)

عرضم به حضورتون که ، یکی از عوارض بد ازدواج یه چیزی مثل folie a deux است به قول ما دکترها. دو نفری که میخوان زندگی شون رو ادامه بدن، برای حفظ بقای خانواده و فرار از مشاجرات احتمالا بدون نتیجه و بی فایده کم کم روی نقاط مشترکشون تاکید میکنند. این تاکید بعد از یک مدتی به شکل مرضی در میاد. دو نفر نه متوجه اشتباهات مشترکشون میشن، نه متوجه بی معنی بودن عقاید مشترکشون....

یک سوال پزشکی برام پیش اومده بود درباره واکسیناسیون بچه ام ... وقتی متخصص اطفالی که ازش سوالم رو پرسیدم جوابم رو داد باورم نمیشد با تحقیقات بیشتر یه جواب ۱۸۰ درجه متفاوت بگیرم. ایران که نیست اینجا... بچه هایی که این رو آب هستند میدونن که از ونکوور تا هالیفاکس همه دکتر ها یجور طبابت میکنن و عموما از یک استاندارد مشترکی تبعیت میکنن. نظام بیمه و طبی اینجا حکم میکنه که اصولا دکتر خوب و بد به اون معنا که ما تو ایران میشناسیم مفهومی نداشته باشه و به اصطلاح دکتر کله گنده و معروف تو عامه مردم نداشته باشیم... این سیستم از یک جهاتی ممکنه به مذاق ماها خوش نیاد ولی یک نکته خیلی خیلی مثبت داره و اون اینکه اگر ته دهات هم آدم کارش به بیمارستان بخوره توقع داره سیستم از یک سری اصول پیروی کنه...

خلاصه بگذریم که از این ور اون ور که سوال کردم متوجه شدم خانم دکتر جوابم رو درست نداده...

اما چیزی که میخوام بگم نکته دیگه ای است... وقتی از چند منبع متفاوت جواب های دقیق با کلی اطلاعات و یک بروشور ۵۰ صفحه ای در عرض ۲۴ ساعت کاری به دستم رسید به معنای واقعی کلمه تحت تاثیر قرار گرفتم... فکر کردم چقدر دانشمند با دقت رو یک تداخل دارویی نه چندان شایع کار کردند تا یک پروتکل مشخص برای هر موردی به دست بیارن. حالا شبیه این مورد هزارن نمونه در دنیای طب و علم هست... واقعا تصور اینهمه زحمتی که بشریت کشیده برای دانش و علوم آدم رو به تواضع وا میداره...

دنیا عوض میشه، آدم ها هم تغییر میکنند... تراژدی غمگینی است زیستن.

بزرگ تر که بشی عزیزم شهر و کوچه ای که مامان اونجا بزرگ شده نشونت میدم. وقتی باز هم بزرگ تر بشی و یک خانم بشی برای خودت، میبرمت شهری که مامان اونجا دانشجو شد و دوست های خوب پیدا کرد....* برات تعریف میکنم زندگی ات چقدر گرانقدره.... دنیا ،همین دنیا، با همه بدی ها و خوبی هاش محل کشف و شهود و به همین خاطر هم اصلا بی اهمیت نیست... خیلی هم مقدسه....

*بابا رو هم راستی اونجا دیدم :)

memoire — Tue, 22 Apr 2008 14:19:18 GMT

نمیتونم ذهنم را متوقف کنم از فکر کردن درباره اش.

فکر کردن درباره اینهمه تفاوت. اینهمه تغییر. اینهمه نابودی و از بین رفتن چیزهایی که بود و الان نیست.

پهلو به پهلو میشم و سعی میکنم بخوابم. ساعت رو نگاه میکنم... دو سه ساعت دیگر بچه بیدار میشه... من اما خوابم نمیبره. هیچ چیزی شبیه به قبل نیست...

----

دنیا واقعا فانی تر از اون چیزی است که فکر میکنیم. این رو با بند بند وجودم حس کردم. پول و ثروت از بین میره، قدرت ها جابجا میشن، آدم ها تغییر میکنن و دنیا و اعتباراتشون چیز دیگه ای میشه.... حسرت باره اما واقعیت داره...

خیلی وقت ها دلم میخواد از بچه داری بنویسم. خیلی مواقع دلم میخواد از تجربه زایمان و بچه دار شدن بخصوص در کانادا بنویسم... از تجربه شیردهی، برخورد با بچه و خیلی لحظات و احساسات دیگه...

اما تا میام حرفش رو بزنم یک سکوتی ذهنم رو میگیره... صفحه را میبندم و افکارم را برای خودم ادامه میدم. شاید یه موقعی نوشتم... :)

بحث های جدیدی تو وبلاگ های بانوان محترم دیدم... البته شاید خیلی هم جدید نباشه. و من تازه بهش برخورد کردم... لینک ها و یک پست مفصلش تو وبلاگ دکتر رضا هست...

من بحث زیادی در این رابطه ندارم... اینترنت است و آدم های مختلف با سلایق مختلف و رفتارهای مختلف.... مثل جامعه واقعی...

اما یک چیز را میدانم، تمام هنر بشری ( منظورم هنر زیستن است نه هنری که ۷ مدل از آن داریم ) و در راستای آن ادبیات و هنر بشری ( اینجا منظورم هنر است ) بر این منوال بوده که خصوصی ترین لحظه های بین انسان ها را با فانتزی و خیال انگیز بودن آن بیامیزد...

حالا یک گروهی در قرن بیست و یکم پیدا شده که آزادی و مساوات زنان را در پرده دری و کمرنگ کردن حریم های خصوصی میبیند. نتیجه این پدیده پیش از هر چیز به نظر من محرومیت از لذتی است که در نوع خودش محدود به انسان است و در هر پستانداری دیده نمیشود...

---

به مادرم فکر میکنم. به مادر بزرگم. به زن های واقعی که میشناسم، به مادر دوستم... که در سکوت، صبر، زحمت و عشق همه چیز را به دخترانشان آموختند...

نیازی به وقاحت نیست.

---

خوب. آزادی بشر خیلی مهمه دیگه... توپ ببندیم به هر چی ارث و میراث اخلاقی... اسم اخلاق رو نیارین لطفا که آقایون خانم های روشنفکر خوششون نمیاد...

این خبر رو بخونید. واقعا به به ! به به...

پدر و دختر صاحب فرزند دومشون شدن.

Incest ... South Australian couple John and Jenny Deaves with their daughter, Celeste. Picture: Channel 9

فقط نگاه کنید به صحبت هاشون:

ما دو تا آدم بالغ و عاقل هستیم که با میل و خواسته شخصی با هم رابطه برقرار کردیم. ما آدم های معمولی و هوشمندی هستیم. از مردم فقط ذره ای درک و احترام میخواهیم....

راست میگن. حرف حساب جواب نداره....

حقوق بشر مورد بحث دهه های آینده: ( مواردش در آلمان و استرالیا الان شروع شده )

-- رابطه جنسی با محارم در صورت توافق طرفین چرا غیر قانونی است

ایده خودم را صریح بیان کنم!

لازم نیست پلیس ( در هر فرمش ) در این کارها دخالت کنه فقط نگین ابراز انزجار از این کارها خلافه. همین.

بنیاد کودک

memoire — Sun, 06 Apr 2008 05:29:18 GMT

این پست بهزاد صمدی در وبلاگ از مونترال را سر فرصت بخوانید...

اگر یادتان باشد مدت ها پیش درباره عارف ( پسری که به خاطر سوختگی به درمان نیاز داشت ) در همین وبلاگ نوشته بودم... به دوستان زیادی ایمیل زدم. میدانم که از این مدل دعوت ها در این دوران زیاد است و همین باعث میشود خیلی ها که علاقه مند به کمک به دیگران هم هستند، همیشه به این قضایا توجه نشان ندهند.

به هر حال تعداد زیادی از دوستانم که به آنها ایمیل زده بودم علاقه نشان دادند، بعضی ها در ایران به ملاقات عارف رفتند و برایش هدیه بردند و نقدی و غیر نقدی به او کمک کردند...

عارف الان در آمریکا است و ادامه درمانش را میگیرد و وضعیتش به مراتب بهتر شده. همانطور که بهزاد گفته، عارف یک نمونه است که خوشبختانه به کمک هموطنانش دسترسی پیدا کرده. مسلما مشابه او در ایران کم نیستند. وجود یک ارگان که به شکل منسجم کار کند از هدر رفتن کمک های مالی مسلما جلوگیری میکند و هر کمکی را موثر تر به دست نیازمندش میرساند.

عارف را بهزاد صمدی به من معرفی کرد. بهزاد را دورادور میشناسم، در مونترال زندگی میکند و دانشجو است. با افکارش آشنایی دارم و به حسن نیتش واقفم. در پست اخیرش بنیاد کودک را معرفی کرده است.

بنیاد کودک ، بنیادی است که در کانادا به ثبت رسیده و از کمک به کودکان ایرانی و افغانی فعالیتش را شروع کرده. در حال حاضر در کشورهای دیگر مثل اندونزی نیز فعالیت میکند. اگر علاقه دارید به این وب سایت ها مراجعه کنید. کمک مالی هر چقدر هم کوچک، قطعا مفید خواهد بود. اگر علاقه به فعالیت های اجرایی در راستای کمک به این بنیاد دارید میتوانید مستقیما با آنها تماس بگیرید:

یکی از کارهایی که این بنیاد میکنه کمک به فرزندخواندگی زوج هایی است که در خارج از کشور زندگی میکنند و بچه دار نمیشوند و به یا به هر دلیلی مایل به سرپرستی کودکی از ایران هستند.

این بنیاد در سویس و امارات هم دفتر دارد.در ایران نیز، غیر از تهران در شهرهای بم، مشهد، بروجرد، کرمانشاه، شیراز، اردبیل و ارومیه هم دفتر دارد.

Canada Office
	2105-3070 Guildford Way Coquitlam BC V3B 7R8 Canada
	Phone: +1 (604) 552-0222

دفتر مركزي ايران
	خيابان خرمشهر، خيابان گلشن، كوچه گلزار، پلاك20
	تلفن : 4-88502182	Email : info@childf.org
	فاكس : 88764771



	دفتر تهران
	تهران - ميدان راه آهن - خيابان وليعصر كوچه ركاب گردان پلاك 5
	تلفن : 4-55368373	Email : tehran@childf.org
	فاكس : 55396131

این آدرس انگلیسی پایگاه بنیاد کودک http://www.childfoundation.org/Home/tabid/36/Default.aspx

در همین سایت به صورت آنلاین میتوانید کمک مالی کنید.

و این هم آدرس بنیاد کودک در ایران: http://www.childf.com/

کسانی که در ایران هستند و میخواهند به این بنیاد کمک مالی کنند میتوانند به این شماره حساب پول واریز کنند:

شماره حساب سیبا به شماره : 0100551678001 نزد بانک ملی ایران به نام مؤسسه خيريه رفاه کودک (قابل پرداخت در کليه شعب بانک ملی ايران)

اگر کارت اعتباری بانک پارسیان را دارید آنلاین هم میتوانید کمک کنید.

http://www.childf.com/sitepages/EPardakht.asp

چرا فیلم فتنه را محکوم میدانم؟

فیلم فتنه یک نقد نیست. انگشتی است که به سمت مسلمان ها گرفته شده و آنها را متهم میکند. این اتهام خیلی ساده، اتهامی است که در راستای پروپاگاندای امروز بدون اینکه جای هیچ بحثی بگذارد به اسلام و مسلمان ها نسبت داده میشود.

نقد اسلام مقوله غریبی نیست که مسلمانان با آن نا آشنا باشند. از همان ابتدای اسلام، بارها نقد ها و بحث های مختلف درباره اسلام بوده.

این چیزی که جدیدا دنیای غرب با جدیت هر چه تمام تر روی آن کار میکند، نه آزادی بیان است و نه حقوق بشر. صرفا نفرت پراکنی است که الان با توجه به دینامیک فعلی دنیای امروز هدفش مسلمانان قرار گرفته اند.

فیلم فتنه قطعا با آزادی و اختیارات معمولی که در چهارچوب حقوق بشر است، مغایر است. در انتهای فیلم ، آمار مسلمانان هلند که رو به افزایش است ذکر میشود و عاجزانه از بینندگان درخواست میکند که بیایید چاره ای بیاندیشیم که ملت به اسلام رو نیارن و کشور ما رو پر از مسلمون نکنند.

فیلم صرفا برای تحریک، آزار و ایجاد نفرت طراحی شده.

بحث من بر سر اسلام نیست. دغدغه ام هم اعتراض به اسلام نیست. آنچه واقعا انسان را عمیقا غمگین میکند این است که در این دوران با وجود تمام کسانی که برای پیشرفت حقوق بشر و تمدن انسانی زحمت کشیده اند با وجود ارتباطات ، سواد و علم بیشتر ، در این دوران به سادگی شاهد رفتارهای غیر انسانی هستیم که بیشتر شباهت به دوران گلادیاتورها دارد. آنکه زورمند تر است بدون نگرانی چنگ و دندان نشان میدهد. آنکه قدرت و مکنتش کمتر است یا از حس حقارت خود را پنهان میکند و تلاش برای نزدیک شدن به مرکز قدرت و یا در مظلومیت نابود میشود.

مسلمانان را اینگونه منفور نشان دادن اگر منتج به آدم کشی در عراق و افغانستان نمیشد برای شخص من اهمیتی نداشت . اگر نتیجه اش هلهله در پای بمبی که برنامه ریزی میشود که بر سر اعضا خانواده من بریزد نبود.

**دغدغه غرب انسانیت نیست. مسلما این دغدغه غرب نیست. در اینصورت بزرگ ترین فاجعه غیر انسانی این دوران به این سادگی «عادی» و « موجه» نمیشد. اسراییل و غزه را میگویم. اسراییل از اعراب یک زندان بزرگ درست کرده و دور آنها را دیوار کشیده. «فلسطین» کشوری مستقل و یا حتی نیمه مستقل هم نیست که با اسراییل در جنگ باشد. مجموعه ای از آدم های یاغی به دولت است ( به تعریف اسراییل) که با خانواده هایشان نسل ها است در زندانی بزرگ زندگی میکنند. اینکه میگویم زندان، یک نام شاعرانه نیست. تمام ورودی های حیاتی غزه و کرانه باختری از دروازه اسراییل میگذرد، آب، برق، گاز، گرما، دارو، پول و غذا. اسراییل هر زمان که میخواهد این ورودی ها را تنگ میگیرد، هر زمان که میخواهد بر سر اینها بمب میریزد و بهانه ها یی جور میکند...

دقت کنید: قبل از هر اعتراض و واکنشی از خودتان بپرسید اعراب فلسطینی کجا بروند؟ اخراج گروهی از آدم ها از سرزمینی که در آن متولد شده اند چه معنا و اصلا چه محلی دارد؟

شخصا به وجود کشوری به نام اسراییل با دولتی یهودی فعلا اعتراضی ندارم. مسیله بسیار ساده تر است: اگر کسی را از کشورش اخراج کنند کجا برود؟ در این کره خاکی کجا را دارد که برود؟ تصور کنید این فاجعه برای یک گروه آدم به جرم دینشان و زبانشان و نژادشان اتفاق میافتند. شرم آور نیست؟ این در حالی است که هر یهودی از هر جای دنیا در هر سنی میتواند تابعیت اسرایی را داشته باشد.

این فاجعه دیر نخواهد بود روزی که در کنار نسل کشی هیتلر قرار خواهد گرفت، آن روز کسانی که زشتی این آدم کشی را نمیدیدند شرمسار خواهند بود.

دغدغه غرب آزادی بیان نیست. مسلما این دغدغه غرب نیست. اگر اینطور بود، یک نفر حداقل یک نفر در روزنامه های این سوی دنیا میتوانست به فاجعه ای که بر سر اعراب بیخانمان اشاره کند. حداقل یک بار. نه اینکه عکس موشک هایی که کودکان اسراییلی برای کودکان لبنانی هدیه میفرستند را در روزنامه پرتیراژشان بیاندازند و زیر آن اعتراض سفیر اسراییل که با دلخوری میگوید چرا بر علیه ما پروپاگاندا درست میکنید؟ این ادامه روش نازی هاست که همه با یهودی ها بد هستند!!!!! ما هم میتوانیم در سفارتمان عکس کشته شده هایمان را بزنیم و مردم کانادا را از لبنانی ها برنجانیم!!!!

فیلم فتنه را احتمالا دیده اید. اگر هم ندیده اید با یک جستجوی ساده در ویدیو گوگل پیدایش میکنید. سایت اسلام ستیز زندیق دوبله فارسی اش را هم درست کرده که خدای نکرده ایرانیان بی نصیب نمونند.

ساعت ۱:۲۰ بامداد است. برای من که یک فرزند کوچک دارم زمان مناسبی است که بخوابم تا صبح زود که کودکم مرا بیدار میکند...

با اینحال یک چیز دیگر هم مینویسم. مانی در پست آخرش لینکی را گذاشته بود که نظرسنجی کرده بود درباره منفور بودن اعراب در ایران ...

شرم آور است. تصور کنید این نظر سنجی های تهوع آور راا:

آیا با زنده به گور کردن دختران موافقید؟ مخالفید؟ نظر خاصی ندارید؟

با خرید و فروش سیاه پوستان موافقید؟ مخالفید؟ نظر خاصی ندارید؟

با انداختن بمب اتم روی واشنگتن موافقید؟ مخالفید؟ نظر خاصی ندارید؟

با کشتن دسته جمعی تمام دست اندرکاران فلان دولت استبدادی موافقید؟ مخالفید؟ نظر خاصی ندارید؟

آیا از سیاه پوستان متنفرید؟ دوستشان دارید؟ احساس خاصی ندارید؟

تنفر از اعراب چیزی در همین حد است. این ژست جدید ایران پرستی ژست چندش آوری است. ژستی که به سادگی گروه مشخصی از هموطنان خودمان را نشانه میگیرد و به سادگی تخم تفرقه را آبیاری میکند... با خودمان چه میکنیم؟

انسانیت آیا اینقدر گم و محو و دور شده ؟

memoire — Tue, 25 Mar 2008 17:29:18 GMT

این شاید به درد رزیدنت ها و فلو های رادیولوژی یا کسانی که تازه فارغ التحصیل شده اند از این تخصص بخوره:

http://www.rsna.org/International/CIRE/iyaseminar.cfm

این سایت عجایب هفتگانه جدیده که بر اساس رای مردم انتخاب میشه... ۷ جولای ۲۰۰۷ یک سری رای گیری شده و آخر این سال میلادی یعنی ۱۰ دی ماه ۸۷ دوباره یک رای دیگه خواهد شد :)

http://www.new7wonders.com/classic/en/index/

از ایران غار علیصدر و قله «رفیع» دماوند هم تو لیسته. غار علیصدر ۱۱۱ ام است و دماوند ۲۴۵ ام... اولا برین رای بدین به این دو گزینه و دوما کلا سایت دیدنی است... سایت عجایبه دیگه :)

فعلا ۷ مورد قرار گرفته در صدر لیست اینها هستند :)

The results include worldwide online, SMS and telephone voting.

The Pyramid at Chichén Itzá (before 800 A.D.) Yucatan Peninsula, Mexico	MEXICO
Christ Redeemer (1931) Rio de Janeiro, Brazil	BRAZIL
The Roman Colosseum (70 - 82 A.D.) Rome, Italy	ITALY
The Great Wall of China (220 B.C and 1368 - 1644 A.D.) China	CHINA
Machu Picchu (1460-1470), Peru	PERU
Petra (9 B.C. - 40 A.D.), Jordan	JORDAN
The Taj Mahal (1630 A.D.) Agra, India	INDIA

مسیله حضانت

این مطلب وبلاگ من و ایرج است در ادامه بحث پست قبلی من....

خداوندا مرا حلاج کردی

به این نامردمان محتاج کردی....

میخواند، میخواند، گریه میکند سخت....

بالیدن فرزند در مقابل دو چشم آدم احساس عجیبی است. تکه ای از جان تو، از وجود تو، از موجودیت تو، از تو کنده شده، جدا شده و جلوی چشمت برای خودش آدم دیگری میشود. برای خودش میخندد. برای خودش عاداتی پیدا میکند. برای خودش سلایقی دارد و اخلاقیاتی.

او بزرگ تر میشود. چیزهایی را دوست خواهد گرفت. چیزهایی را دشمن خواهد داشت.

او من نیست. مانند من هم نیست. شاید شبیه به من هم نباشد...

برای من اما تمام وجودم، زندگی ام، هدف این دنیا زیستنم الان خلاصه شده در وجود او، در آسایشش، در خنده هایش و خواب آرامش....

سریال مرد هزار چهره رو هر شب میبینیم :)))) چقدر میخندیم با هم دیگه :))) اون قسمت سخنرانی مهران مدیری و زوم کردن روی چهره شنوندگانی که داشتن با تایید سرشون رو تکون میدادن خیلییی بامزه و تابلو بود :))

روزها رو میشمرم... که دارم میام به تهرون، دارم میام به تهرون :) ایندفعه با دخترم :)

رزیدنت های سال جدید که تو رشته ما قبول شدن، دو تا دختر. یکی کانادایی، یکی هم از اروپای شرقی. دو تا ایرانی مصاحبه گرفته بودن ، یه آقا یک خانم که متاسفانه هیچکدام قبول نشدن...

میگن عیب می جمله بگفتی هنرش نیز بگو...

از ایران متن کامل مقاله تهیه کردن چندان ساده نیست. اینجا دانشگاه ها یک هزینه ای میپردازند به مجله های مختلف و دانشجو ها و رزیدنت ها دسترسی مجانی دارن به متن کامل اکثر مقالات. یکی از دوستان از ایران از من چند تا مقاله میخواست... من فعلا به خاطر مرخصی زایمان بیمارستان نمیرم. قبلا پیش اومده بود که مقاله ای که خیلی قدیمی بود و آنلاین در دسترس نبود را با ایمیل از کتابخانه درخواست کرده بودم و اونها برام پرینتش رو گرفته بودن و من بعدش میرفتم از کتابخانه میگرفتم.

خلاصه گفتم بذار ببینم برام میفرستن مقالات را یا نه... در عرض یک هفته ۱۴ تا مقاله درخواست کردم، مجموعا ۱۰۰ صفحه ای شد... همه را برام پرینت کردن و به آدرس خونه پست کردن ...

بار اولی نبود که تحت تاثیر سرویس کتابخانه قرار می گرفتم. تازه زایمان کرده بودم و یکی از همکاران قدیمی تو مرکز تحقیقاتی که تو تهران باهاش کار میکردم برام ایمیل زد که فلان مقاله ای که فرستاده بودم قبلا براش ۲ صفحه نداشت.... من به مسیول کتابخانه ایمیل زدم و ۲۴ ساعت نشد که اون دو صفحه را برام فکس کرد خونه :)

بهار 1387

memoire — Wed, 19 Mar 2008 03:24:18 GMT

بهار امسال، بهاری است بی شباهت به عیدهای گذشته... بهاری تر و شیرین تر از همیشه.

برایش شکلک در می آورم و شعر های بی سر و ته میخوانم.... با خنده اش تمام شکوفه های دنیا باز میشوند، و تمام لحظه ها بهاری.

۵ سال است که ایران نیستم. هر سال دم عید دلم از همیشه تنگ تر میشود. برای سفره هفت سین خانه مان. برای تهران نازنین که خلوت میشد و زیبا با هوای صافی که از سمت کوهستان می آمد تا نفس مرا برای همه عمر تازه کند... برای بوی عیدی لای قرآن. برای لباس های نو. برای آماده شدن و رفتن به خانه پدربزرگ . برای عیدی هایی که جمع میکردم تا برای دوستم کادو بخرم :)

امیدوارم امسال برای همه و بخصوص عزیزانم سالی همراه با سلامتی و شادی و برای ایران سالی همراه با صلح و آرامش و وضعیت بهتر، باشد.

دخترم هم امسال اولین نوروزشه. عیدش مبارک باشه ایشالا صد سال زنده باشه با کلی بچه و نوه و نتیجه :))))))

سال نو همه مبارک.

هر چه میدوم روزها تند تر از من تمام میشوند. کودکم در آغوش من دست و پا میزند و قد میکشد. میخندد، گرسنه میشود و بزرگ میشود... :) دلم به همین زودی تنگ شده برای روزهایی که شکننده و ضعیف در آغوشم قرار گرفت ، پوست تنش لرزان و نرم بود و چشمانش پف آلود ولی باز.... مطمینم که برای این لحظه هایی که به این سرعت میگذرد هم، دلتنگ خواهم شد.

memoire — Thu, 14 Feb 2008 07:16:18 GMT

روزگار به کلی جدیدم را میگذرانم. به تمام مادرهایی فکر میکنم که میشناسمشان. به مادرم خیلی فکر میکنم. سعی میکنم روزهای مشابه این را که با تک تک ما گذرانده در ذهن بیاورم. روزها و شب ها. روزها و شب هایی که صبور گذشته...

مادربزرگم را یاد میکنم خیلی...

خاله هایم را... مادر دوستم را... دوستم را... خواهرانم...

همه را با نوزادانشان در جلو چشم می آورم...

پس آنها هم چنین روز و شب هایی داشتند... روز و شب هایی که هرگز شکایتی در آن ها نیست و نه تاسف و پشیمانی... صبر هست و عشق...

-------

بچه ام خیلی شیرینه٬ مثل قند و نبات

-------

مادر شدن لازمه اش تحمل کردن انبوهی از عوارض و اتفاقات جسمانی است. جریانی که غیر قابل قیاس با پدر شدن است.

یک سوال در ذهن من هست: آیا مادر شدن با اینهمه اتفاق، مسیولیت، عارضه جسمانی و وظیفه جسمانی، منتج به حقوق ( منظورم دقیقا حقوق این دنیوی و مادی است ) بیشتر نسبت به فرزند در مقایسه با پدر نباید باشد؟

-------

سایه پدرم به شکلی مطمین، مهربان و سنگین روی تمام خاطرات کودکی من هست. همیشه فکر میکردم پدرم بهترین، تواناترین، پولدارترین و دانا ترین فرد دنیا است. در دنیای من هیچوقت چیزی نبود که پدرم توان خرید آن را نداشته باشد. وضعیتی نبود که پدرم قادر به حل آن نباشد و درخواستی نبود که او برایم انجامش ندهد... :)

کودکم را که نگاه میکنم. میبینم که در آغوش پدرش میخندد، به او با کنجکاوی نگاه میکند، و پیش او به سادگی در مقابل چشمان تعجب زده من آرام میشود و میخوابد...

پیشانی اش را میبوسم. بزرگ ترین لذت دنیا شاید پرستیدن پدری بزرگ است. بزرگ ترین عظمتی که میتوانی لمسش کنی، از او با اصرار و قهر طلب کنی، از خشم و ناراحتی اش هراس کنی و از علاقه و محبتش همیشه مطمین باشی...

برای بچه ام مثل همه مادرها آرزوهای طولانی دارم، یکی از آنها این است که حظ این بزرگ ترین لذت دنیا را بچشد...